InterAffairs

Wt09192017

Last update09:48:30 AM

RUS ENG FR DE PL ESP PT ZH AR

Font Size

SCREEN

Profile

Layout

Menu Style

Cpanel
Temat roku

Temat roku (2)

wtorek, 11 luty 2014 19:59

Koniec islamizmu w arabskim świecie?

Written by

Na Bliskim Wschodzie panuje trudna sytuacja. W niektórych krajach islamiści są w odwrocie, w innych – stawiają opór.

Istotne znaczenie ma oczywiście sytuacja w Egipcie. Prezydent Muhhamad Mursi został wybrany w czerwcu 2012 r., zdobywając głosy 52% Egipcjan. Przy tym słabo wykształceni oraz analfabeci w całości głosowali na popieranego przez Stowarzyszenie „Bractwo Muzułmańskie” (ABM) Muhhamada Mursiego, zaś elita głosowała przeciwko. Nowo wybrany prezydent poszedł drogą przekształcenia Egiptu w „Republikę Islamską”. Pięciu przedstawicieli Stowarzyszenia „Bractwa Muzułmańskiego” dostało teki ministerialne, ośmiu zostało mianowanych na stanowiska w administracji prezydenckiej, 25 – na stanowiska asystentów gubernatorów, 12 mianowano na stanowiska burmistrzów. Mursi próbował przejąć kontrolę nad władzą ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą, a także nad środkami masowej informacji. W listopadzie 2012 roku Mursi orzekł, że sądy nie mogą kwestionować postanowień prezydenta. Za jego rządów w 2012 roku została sformułowana nowa Konstytucja Arabskiej Rebupliki Egiptu, która, między innymi, ogranicza prawa kobiet oraz oświadcza, że kierownictwo Uniwersytetu Al-Azhar, który ma wpływ na procesy polityczne w świecie arabskim, jest „najwyższym i jedynym arbitrem szariatu” i „głównym źródłem prawa”.

27 września 2013 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ jednogłośnie przyjęła rezolucję nr 2118 w sprawie podjętej tego samego dnia w Hadze decyzji Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej о wprowadzeniu międzynarodowej kontroli broni chemicznej w Syrii wraz z jej stopniowym zniszczeniem. To wydarzenie stało się kulminacyjnym punktem tzw. tygodnia ministrów, który odbył się w ramach 68. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku. Było to wydarzenie, na które wszyscy czekali, ale nie wszyscy wierzyli w to, że do niego dojdzie. Ostatecznie wszyscy politycy jednak przyznali, że osiągnięcie takiego rezultatu było możliwe dzięki wysiłkom dyplomacji rosyjskiej, która na czele z ministrem spraw zagranicznych Rosji Siergiejem Ławrowem dzień po dniu prowadziła trudne rozmowy z partnerami amerykańskimi i wywalczyła decyzję, która być może nie tylko zapobiegła zagrożeniu ataku wojskowego na Syrię, ale i utorowała drogę do politycznego rozwiązania tego bardzo trudnego kryzysu.

Od tego momentu rozpoczął się jakościowy przełom w sprawie uregulowania sytuacji w Syrii. Osiągnięte w maju 2013 r. rosyjsko-amerykańskie porozumienie w sprawie zwołania konferencji pokojowej na temat Syrii wraz z rezulucją nr 2118 Rady Bezpieczeństwa ONZ pokazały, że wola polityczna oraz gotowość do wspólnego działania w ramach prawa międzynarodowego i przy wsparciu wspólnoty międzynarodowej może przybrać realny kształt. Celem niniejszego artykułu nie jest wszechstronna analiza genezy wielowarstwowego konfliktu syryjskiego. W jego ramach chciałbym zwrócić uwagę na niektóre ostatnie wydarzenia, które pozwalają mieć nadzieję, że szansa na polityczne rozwiązanie konfliktu w Syrii nie jest jeszcze zaprzepaszczona.